20 listopad 2017

Park Południowy – magiczny, zielony zakątek dzielnicy Krzyki

Krótka historia powstania Parku Południowego:

  • Założenie parku na przełomie XIX i XX wieku zbiegło się w czasie z przyłączeniem ówczesnej wsi Borek do Wrocławia – miało to miejsce w 1897 roku.
  • Głównym fundatorem wrocławskiego obszaru zieleni był niemiecki kupiec, właściciel dóbr ziemskich i filantrop - Julius Schottländer, który pierwotnie w 1877 roku przekazał 17 ha z własnego majątku, a potem kolejne 10 h.
  • Oprócz Schottländera wiele innych osób przyczyniło się do utworzenia parku poprzez ufundowanie ciekawych obiektów, których część można podziwiać do dnia dzisiejszego.
  • W 1891 roku, za przyzwoleniem Dyrekcji Kolei królewskich, podpisano umowę pomiędzy władzami miasta a Juliusem Schottländerem. Na jej podstawie filantrop oficjalnie przekazał 27 ha własnej ziemi z przeznaczeniem na park miejski, czyli obecny Park Południowy, a w zamian władze Wrocławia zgodziły się doprowadzić system instalacji wodno-kanalizacyjnej i gazowej do wsi Borek. Umowa ta określała 5-letni termin ukończenia prac.
  • Powstanie parku poprzedził konkurs o zasięgu międzynarodowym, jednak żaden z zaprezentowanych projektów nie uzyskał akceptacji.
  • Ostateczny projekt przygotował pełniący funkcję dyrektora ogrodów – Hugo Richter. W 1893 roku omówił on cele własnego pomysłu przed komisją konkursową. Według jego wizji park miał umożliwiać spędzanie wolnego czasu w rozmaity sposób – spacery i kontemplacja przyrody, uprawianie sportów, spotkania towarzyskie i rozrywki w restauracji. Miał również pełnić funkcję dydaktyczną, z racji prezentowania najbogatszego zbioru dendrologicznego. Definitywną formę, jaką przybrał Park Południowy, zaczerpnięto z Volksgarten w Kolonii.
  • Do 1892 roku na podarowanych miastu gruntach, architekt krajobrazu - Hugo Richter i botanik - Ferdinand Cohn stworzyli imponujący park krajobrazowy z polanami i dużym stawem, nad którymi browarnik Georg Haase zbudował stylową restaurację z wysoką wieżą, nazwaną Restauracją Haasego. Dziś już jej nie ma, ale pozostały inne, ciekawe i zasługujące na uwagę obiekty.
  • W 1892 roku projektant H. Richter i botanik F. Cohn ukończyli park krajobrazowy.

 

REKLAMA

 

Oprócz restauracji będącej głównym obiektem parku, powstały także: Pawilon Schottländera, Taras Landsberga, wypoczynkowa altana na Wzgórzu Bendera, 4 niewielkie mosty, różniące się pod względem architektonicznym i budulcowym oraz Dom Ogrodnika. Co ciekawe, większość z nich powstała dzięki fundacji zamożnych Wrocławian oraz w celu utrwalenia pamięci niektórych współtwórców parku.

 

  • Wszystkie prace związane z wybudowaniem obiektów, zostały zgodnie z umową ukończone w ciągu 5 lat.
  • Warto podkreślić, iż „Park Południowy” założony w latach 1892 - 1897 według projektu architekta krajobrazu - Hugo Richtera, jest przykładem XIX-wiecznej sztuki ogrodowej.
  • W 1903 roku na obszarze parku powiększono teren do aktywnego wypoczynku o około 10 ha w kierunku północnym. W ten sposób 3 główne polany uzyskały funkcję placu zabaw dla dzieci i młodzieży. Z czasem to właśnie dzieci i młodzież stały się coraz ważniejszymi użytkownikami parków miejskich. 
  • W 1912 roku na terenie parku stanął pomnik profesora Fryderyka Cohna - odpowiedzialnego za dobór roślinności w trakcie tworzenia projektu.
  • Po 1945 roku zlikwidowano niektóre obiekty, takie jak: Pawilon Schottländera, Dom Ogrodnika, Restauracja Haasego oraz wyłączono z parku jego część sportową.
  • W 1970 roku powstała muszla koncertowa z myślą o imprezach plenerowych. W latach 80-tych i 90-tych XX wieku odbywały się tu liczne imprezy plenerowe: koncerty, festyny, biesiady, przedstawienia teatralne i kabaretowe. Pod koniec 2003 roku, podczas kompleksowych prac remontowych, muszla została wyburzona. W jej miejsce powstała scena z przenośnymi ławkami oraz stanął Pomnik Fryderyka Chopina.
  • Od 1995 roku Park Południowy ma status zabytku przyrody.
  • Od 2004 roku w parku stoi pomnik Fryderyka Chopina, zaprojektowany przez Jana Kucza - profesora warszawskiej ASP. Prawie czterometrowej wysokości brązowy monument przedstawia wyniszczonego suchotami kompozytora, siedzącego w sofie i zasłuchanego w dźwięki muzyki.
  • W początkowych projektach park został podzielony na trzy części, pod względem roślinności. Pierwszy typ roślinności - reprezentującej środowisko leśne, obsadzono wokół krajobrazowych polan, w części północnej parku. Roślinność bagienna miała występować wokół brzegów stawu i cieków wodnych. Natomiast południowa części parku, zgodnie z zawartą umową z Dyrekcją Kolei Królewskich, była zarezerwowana dla roślinności górskiej, którą posadzono na specjalnie w tym celu utworzonym wzniesieniu, tuż przy nasypie kolejowym, nazwanym później Wzgórzem Bendera. Ponadto zgromadzono w tym miejscu kamienie narzutowe, by podkreślić charakter alpinarium. Tendencja ta, na przestrzeni dziesiątek lat, pomimo licznych przemian w miarę rozwoju parku, pozostała w dużej mierze zachowana.

 

W słoneczne, gorące, letnie dni warto skorzystać z malowniczych, nostalgicznych plenerów magicznego, zacisznego Parku Południowego.

 

Magdalena Gryczke

przyjaznywroclaw.pl

Share

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Ostatnie komentarze

Partnerzy